|
 |
De hele dag bezig zijn met denken, aan wat je wel en niet zal eten, hoeveel calorieën je nu wel mag hebben. Je baalt er van, je wilt dat het stopt, dat je van dit gezeur af bent, jij wilt ook slank zijn, en tegelijkertijd heb je zo'n zin in iets lekkers. Vooral wanneer je je niet lekker voelt. Of wanneer je alleen thuis bent, of wanneer er spanningen zijn, of wanneer je juist tot rust komt. Je weet ook dat je eigenlijk alles al hebt geprobeerd, diëten, afslankmiddelen, een maagband!!!. Maar het helpt niet. Hoe is dit mogelijk? Wat is er dan aan de hand? Hoe komt het toch dat het je niet lukt om een gezond gewicht te hebben?
Eigenlijk kan je stellen dat je iets wilt en tegelijkertijd jezelf tegenwerkt. Waarom zou een deel van jou juist niet af willen vallen, steeds toch maar weer teveel of te weinig eten? Terwijl jij juist slank wilt zijn.
Dan is er sprake van een innerlijk conflict. Een gevecht in jezelf. Delen die strijden met elkaar en daar hun eigen redenen voor hebben.
Uit ervaring met cliënten weet ik dat ontspoord eetgedrag te wijten is aan verschillende oorzaken. Bijv:
 |
1. Mensen die geleerd hebben altijd aardig te zijn en zich aan te passen, als een kameleon aan de ander, en daarmee totaal voorbijgaan aan hun eigen behoeften, verlangens en meningen. Ze hebben geleerd deze niet te uiten uit angst voor confrontaties, verlies of in de steek gelaten te worden.
2. Een trauma dat zijn sporen heeft nagelaten. Door juist dik te zijn maak je jezelf lelijk. Je hoopt dat mannen dan wel uit jouw buurt blijven. Of je maakt jezelf onbewust dik omdat je een bewijs zoekt dat iemand echt wel van jou houdt om wie je bent en niet alleen om je figuur.
3. Door dik te zijn bouw je een muur om je heen. De grens tussen jou en de ander, tussen jouw kwetsbaarheid en de buitenwereld is een muur geworden en voelt zo veiliger. (Hoe is dat zo gekomen?).
4. Jouw leven bestaat uit rebellie tegen de buitenwereld. Eigenlijk tegen (een van) de ouders. Zij willen zwart, dan doe jij wit, niet omdat jij voor wit kiest maar omdat je anti- zwart bent. Deze overlevingsstrategie zal niet werken omdat je dan niet zelf leeft maar altijd als reactie op de ander. Zij willen dat je eet dus eet jij niet of andersom. Hier speelt zich een soort machtsstrijd af. Deze ligt diep verankerd en het zal tijd kosten dit patroon los te kunnen laten omdat aan dit patroon gevoelens liggen gekoppeld van afwijzing, verdriet. Er niet mogen zijn zoals jij bent.
5. Een groot verschil tussen wie je wilt zijn = ideaalbeeld (sterk, geen zeurpiet, zakelijk, intelligent etc.) en de realiteit, (hoe jij je echt voelt van binnen, onzeker, minderwaardig, smerig etc.) . Deze persoon heeft zich zodanig vereenzelvigd met wie hij wil zijn, dat het deel van minderwaardigheid, onzekerheid, falen etc. totaal is verdrongen. Alsof het niet meer bestaat. Toch zal dat wat in het onbewuste ligt opgeslagen voortdurend proberen jou helder te maken dat er nog een ander deel van jou aanwezig is waar jij liever niets mee te maken wilt hebben. En elke keer komt dat nare gevoel omhoog dat jij dan weer weg gaat eten.
 |
De reden dat diëten en afslankmiddelen niet helpen is omdat de drang om (niet) te eten vanuit diepere lagen komt. Iets van binnen schreeuwt ergens om, maar dit wil je negeren door (niet) te eten.
En wat blijkt, alle mensen die hebben gereageerd op ons krantenartikel waren zich wel bewust hiervan maar kozen nooit voor deze weg omdat ze wisten dat er dan echt naar de binnenkant gekeken moest worden. En voor jezelf opkomen heeft consequenties. Gaan voelen wat pijn doet en waar dat door komt, en dat uiten tegen iemand die over jouw grenzen gaat, maakt dat ze jou ineens niet meer zo aardig vinden.
Dan voel je je schuldig en slecht. Jij doet de ander iets aan. Althans dat denk je!!!!!!!!!!!!
Er zijn nog meer voorbeelden te noemen, maar waar het om gaat is..Wil je van je eetprobleem af dan zul je naar de oorzaken moeten kijken. En wat ik merk is dat mensen met een eetstoornis juist alles doen om maar niet met hun gevoelens bezig te zijn. Men wil wel de buitenkant veranderen zonder dat de binnenkant serieus genomen wordt. Dit zal niet werken. Het lichaam laat je zien en voelen wat er aan de hand is, alleen luister je daar niet naar, ooit heb je ergens besloten daar afstand van te nemen. (Waarom?)
Het lichaam vertelt wanneer het verzadigd is tijdens het eten, voel je dat of ga je overal aan voorbij. Voel je eigenlijk niets meer. Daarna komen de schuldgevoelens, ik ben weer eens zwak geweest, ik had juist de controle maar nu ineens niet. Je voelt je weer eens waardeloos, baalt van je lijf dat te dik is of waarvan je denkt dat het te dik is. (anorexia). Een vicieuze cirkel waarin je zult blijven hangen tot je de pijn van binnen zal erkennen.
Misschien ben je teleurgesteld in je relatie, mis je contact. Misschien ben je teleurgesteld in je ouders en stop je dat weg omdat je hen niet de schuld wil geven. Je mag waarschijnlijk toch al niemand de schuld geven. Wel jezelf. En ook mag je wel boos op jezelf zijn maar zeker niet boos op een ander.
Mijn werkwijze met eetstoornissen bestaat uit een swingend bewegingsprogramma (groep) in combinatie met individuele therapie. Het bewegen is belangrijk om verschillende redenen. Het weer stevig maken van de spieren. Het plezier krijgen aan bewegen, je lijf weer voelen swingen. Tevens geeft bewegen een goed gevoel over jezelf.
Daarnaast het praatgedeelte waarin we gaan kijken wat jou in het leven nou eigenlijk dwars zit.
Meestal willen we dat nou juist verborgen houden en ons groter en sterker voordoen dan we zijn. Vandaar dat onze workout als titel heeft:
GEEF JE LEVEN VORM KIES NU VOOR JEZELF
 |
BODY/MIND WORKOUT
Onder: Cursussen- Body/Mind- vind je meer informatie en tevens een krantenartikel over deze cursus. Ben je geïnteresseerd of heb je vragen, schroom niet je mening te laten weten. Ik ben benieuwd naar ervaringen van mensen met een eetstoornis en ook hoe men denkt over bovenstaande.
Tevens is de cursus op andere plaatsen te organiseren wanneer er voldoende aanmeldingen zijn.
En mijn ervaring is dat het werkt en... blijvend. Het afvallen gaat als vanzelf wanneer je de innerlijke problematiek langzaam maar zeker uitwerkt. Ook is de cursus geschikt voor mensen met anorexia omdat m.i., de problematiek achter de eetstoornis veelal dezelfde is.
Wacht niet te lang..............met kiezen
Naast de cursus is er ook individuele therapie mogelijk.
Om aan te tonen hoe een proces in zijn werk gaat heeft een cliente haar verslag opgeschreven.
Mijn ervaringen met Hypnotherapie
Al sinds mijn jeugd had ik last van overgewicht. Ik woog 134 kg toen ik in therapie kwam. In mijn leven heb ik verschillende diëten gevolgd ( astronauten dieet, brooddieet, weigthwatchers etc. ) met als eindresultaat dat ik met het gejojo steeds weer een stuk zwaarder werd en ik ook het gedieët opgaf..
Een dieet werkte als een gevangenis, vroeg of laat ging ik rebelleren of ontsnappen. Ik had steeds het gevoel dat er nog iets anders dan puur gebrek aan wilskracht was waardoor ik mij niet aan een dieet kon houden
Mijn leven is tot nu toe zonder vaste partner geweest. Ik durfde geen relatie aan, bang als ik was. Ten eerste kon ik mij niet eens voorstellen dat iemand mij leuk vond en ten tweede was ik ook heel bang dat als ik iemand leuk vond ik mij zo zou wegcijferen , zo afhankelijk zou zijn dat het niet leuk is voor de ander maar ook niet voor mij. Ik ben erg bang om mijzelf te laten zien, bang voor de afwijzing. Dus houd ik mij groot , let ik goed op of ik de ander niet irriteer of verveel. Dit verloochenen van mijzelf is een way of life geworden. Ik weet niet meer wat waar is. Eten, veel eten, was een goede manier om deze verwarring niet te voelen. In mijn hoofd was ik vaak bezig met wanneer of wat ik zou gaan eten. Dat leidt goed af van waar ik mij misschien echt mee bezig zou moeten houden. Zo’n jaar geleden kwam ik in contact met Fenneke. Ik was via het internet op zoek gegaan naar een therapievorm die mij ook kon helpen met mijn overgewicht.
De eerste tijd in therapie hebben we veel gepraat over mijn leven, over hoe ik de dingen zag of ervoer. Langzamerhand werd het ook tijd voor hypnotherapeutische sessies. Daarbij heb je je ogen gesloten en ben je geconcentreerd op een bepaald gevoel of beeld in jezelf. Vandaaruit werk je dan verder om in contact te komen met de werkelijke oorzaak van mijn dik zijn. Mij werd gevraagd mijn “dikke” lichaam voor te stellen zoals ik het voelde. Ik zag dat mijn hoofd niet echt vast op mijn lichaam zat.
Ook in het dagelijks leven leefde ik vanuit mijn hoofd. Ik had weinig kontact met mijn lichaam.
Mijn hoofd vol stemmen bestuurde mijn leven. Stemmen die mij becommentarieerden en veroordeelden. Ik deed weinig goed. Maar eten mocht: “dat had ik wel verdiend“. Tot ik het ophad dan….. kwamen weer de stemmen met commentaar. Hoe slap, stom en schuldig ik wel niet was.
Met de tijd lukte het om mijn hoofd en lijf met elkaar te verbinden en kreeg ik weer kontact met mijn lichaam. Lichamelijke prikkels, knikkende knieën, roerige buiken, ik voelde het! In elke sesssie werd het lichaam gevraagd of het deze keer nog iets duidelijk wilde maken. Het lichaam staat dus voor een onbewust deel van mezelf dat blijkbaar informatie heeft dat ik lang geleden heb weggestopt.
Bij de therapie kwamen nu ook beelden van vroeger boven, beelden en situaties van mijn vader en opa. Beelden die allerlei emoties in beweging zetten.
Ook in het echt kon ik nu eindelijk in beweging komen. Ik ging wandelen, ben zelfs lid geworden van een sportschool. Mijn gewicht was een goed excuus om niet te bewegen, het was zo zwaar. Maar dat leek nu ook veranderd, ik had er zelfs plezier in.
Dromen spelen een grote rol in mijn therapie. Een droom waarbij een opgegraven bevroren lijk, gespiest aan een paal heimelijk werd weggedragen, bleek bij de uitwerking een eerste kontact met mijn kleine meisje te zijn . Ik kon haar ontdooien en in bed leggen. Ze is ziek, zwak en ze praat niet maar ik was erg blij dat ik haar ontmoet heb.
Een angstige droom waar ik in een serre met veel ramen was en het opeens heel donker werd en ik via de ramen schimmen op mij af zag komen. Doodsbang werd ik wakker. Bij de hypnosessie kon ik bij de schimmigheid komen en kwamen er nieuwe beelden van mijn vader en mij in de slaapkamer met veel ramen.
Of de droom waar ik op de bodem van de rivier een horloge vind, begraven in de modder. Dit horloge staat symbool voor de weggeraakte tijd. Dit werd mij verteld tijdens de sessie door mijn lichaam ( mijn onbewuste) .
Het lijkt erop dat aan de hand van de dromen het mogelijk is om weer een laagje dieper te gaan.
Het valt me op dat ik na sessies vanzelf kilo’s verlies. Alsof ik al die jaren in mijn lichaam informatie moest verbergen die ik nu stukje bij beetje los kan laten. Ondertussen is er een jaar therapie voorbij en weeg ik 110 kg. Ik kan weer leuke kleren aan, er komt weer vorm aan mijn lichaam.
Ook merk ik dat ik erg bang ben om het niet goed te doen, dit kom ik ook tegen in mijn relatie tot de therapeute. Om te weten of ik “het” nog goed doe, heb ik voortdurend een soort radar uitstaan. Om meteen te kunnen reageren, mocht ik in de gevarenzone van afwijzing terecht komen. Ik pas mij aan en hiermee ben ik mijn eigen waarheid verloren. Met deze afhankelijkheid worstel ik nog. Ik heb er ook voordeel aan, het is mij zeer bekend (dit radar gebruik ik altijd in kontact met anderen), het biedt een (schijn) veiligheid en in de afhankelijkheid zit ook een soort verbintenis, een soort samenzijn.
Een van de laatste sessies was hoopgevend. Het lichaam wilde mij iets duidelijk maken en bracht me in een soort grot. Mijn kleine meisje nam me bij de hand en trok me mee. Ik was niet zo snel. De grot was hoog, druiperig, bloederig, smurrie op de grond en ik vond het daar vies. Het meisje wilde verder en na een lange tocht kwamen we uit bij een ruimte waar een hele wand geel was, licht, zachtjes pulserend. Ik mocht en enkon het aanraken. Het was goed en warm. Dit was wat k moest weten.......dat ik goed was, dat ik niet vies was.
Nadat we samen terugliepen en weer bij mijn lichaam aankwamen liep het meisje weer weg. Ze kon niet langer blijven, ze moest terug, zei ze. Ze was in paniek. Ik volgde haar en ze moest snel weer in bed liggen. Maar voor wie was ze zo bang? Van wie moest dit? Ik begreep het niet. Toen kwamen de soldaten, schreeuwende mannen in uniform. Ik zag het kleine meisje in elkaar krimpen. Voor mij waren deze schreeuwlelijkerds niet echt heel bedreigend. Ze schreeuwden wel en intimideerden maar deden verder niets toen ik mijn kleine meisje uit bed pakte en haar meenam naar buiten. Een belangrijke stap, weer een beetje meer contact met het kind in mezelf. Dat betekent dat ik weer een stukje van mezelf kan toelaten. Dat geeft rust en ontspanning.
Ik geloof dat ik stapje voor stapje op de ingeslagen weg mijn eigen waarheid weer kan vinden en deze dan ook weer durf uit te spreken . Dan zal ik mij niet meer hoeven te verstoppen in mijn lijf.
M.
|
