06-17072469

Herkenning

Elk mens verlangt naar onvoorwaardelijke liefde, naar geborgenheid, naar waardering, naar gezien te worden en dan......................... worden we geboren.

Bij ouders die verre van volmaakt zijn en dingen doen die we niet begrijpen, waar we ons alleen voelen, onbegrepen, die dingen zeggen maar ze anders doen, die je ineens klappen geven als je (bijv). niet eet en lief tegen je zijn als je jouw bordje netjes leeg eet ook al heb je eigenlijk geen honger. Blijkbaar merken ze niet dat je geen honger hebt en maakt ze dat ook niets uit. Zij vinden eten belangrijk voor jou. Hoe kan dat nou, zien ze dan niet dat het hier over mij gaat?

Hoe kan ik ze duidelijk maken dat ik niet wil eten? Eerst zeg ik, ik heb geen honger maar dan zeggen ze, kom op, één hapje en dan maken ze er een spelletje van zodat ik een hapje eet, ik proef het maar ik wil geen eten, dus hoe maak ik dat dan duidelijk, ik spuug het uit, dat mag niet, is niet netjes, ik doe het nog een keer, ik heb geen honger, dan worden ze boos, ik ben stout en ik moet eten, uiteindelijk proppen ze het naar binnen, ik zie geen mogelijkheid nu nog mezelf duidelijk te maken aan hen en geef de strijd op, ik doe wat ze van mij verwachten, nu denk ik dat ze me lief vinden, grote meid, goed zo, en ik eet eigenlijk alleen maar omdat zij het willen, waarom willen ze dat toch en waarvoor? Dat zou ik wel eens willen weten. Waarom maken ze zich zo druk. Waarom is dit zo belangrijk voor hen?

Ik moet wel heel dom zijn of slecht, anders zouden ze nooit zo boos worden. Hoe kan ik nou zorgen dat ze me wel aardig vinden? Ik hoor gewoon honger te hebben en te eten als het tijd is. En als ik zo slecht ben verdien ik natuurlijk ook straf, dan verdien ik het ook niet dat ze van mij houden. Ach, wat kan mij het ook schelen, ik heb hen toch niet nodig, ik red mezelf wel, ik doe het wel alleen.

En ik...........................? Ik eet nog steeds mijn bordje leeg.
Elk mens verlangt naar onvoorwaardelijke liefde, naar geborgenheid, naar waardering, naar gezien te worden en dan......................... worden we geboren.

Bij ouders die verre van volmaakt zijn en dingen doen die we niet begrijpen, waar we ons alleen voelen, onbegrepen, die dingen zeggen maar ze anders doen, die je ineens klappen geven als je (bijv). niet eet en lief tegen je zijn als je jouw bordje netjes leeg eet ook al heb je eigenlijk geen honger. Blijkbaar merken ze niet dat je geen honger hebt en maakt ze dat ook niets uit. Zij vinden eten belangrijk voor jou. Hoe kan dat nou, zien ze dan niet dat het hier over mij gaat?

Hoe kan ik ze duidelijk maken dat ik niet wil eten? Eerst zeg ik, ik heb geen honger maar dan zeggen ze, kom op, één hapje en dan maken ze er een spelletje van zodat ik een hapje eet, ik proef het maar ik wil geen eten, dus hoe maak ik dat dan duidelijk, ik spuug het uit, dat mag niet, is niet netjes, ik doe het nog een keer, ik heb geen honger, dan worden ze boos, ik ben stout en ik moet eten, uiteindelijk proppen ze het naar binnen, ik zie geen mogelijkheid nu nog mezelf duidelijk te maken aan hen en geef de strijd op, ik doe wat ze van mij verwachten, nu denk ik dat ze me lief vinden, grote meid, goed zo, en ik eet eigenlijk alleen maar omdat zij het willen, waarom willen ze dat toch en waarvoor? Dat zou ik wel eens willen weten. Waarom maken ze zich zo druk. Waarom is dit zo belangrijk voor hen?

Ik moet wel heel dom zijn of slecht, anders zouden ze nooit zo boos worden. Hoe kan ik nou zorgen dat ze me wel aardig vinden? Ik hoor gewoon honger te hebben en te eten als het tijd is. En als ik zo slecht ben verdien ik natuurlijk ook straf, dan verdien ik het ook niet dat ze van mij houden. Ach, wat kan mij het ook schelen, ik heb hen toch niet nodig, ik red mezelf wel, ik doe het wel alleen.

En ik...........................? Ik eet nog steeds mijn bordje leeg.

“’Een goed gevoel’ is de manier waarop de ziel roept: ’dit is wie ik ben’ (N.D. Walsch)”