06-17072469

Ouder en Kind

Een kind krijgen is een spannende, en verwachtingsvolle gebeurtenis. Je hoopt dat alles goed gaat en bent in blijde verwachting. Wanneer dan de baby er is komen ook de zorgen. Heel vaak gaat het zijn gangetje maar soms blijkt ook dat het opvoeden toch moeilijker is dan je had gedacht. Een postnatale depressie, een huilbaby, krampjes. Misschien verandert er iets in de relatie met je partner.

Wanneer het kind ouder wordt en meer een eigen wil krijgt komen ouders voor het volgende dilemma te staan. Waar liggen de grenzen. Op TV zijn er diverse programmaís waarin duidelijk wordt dat ouders daar ernstig mee in de problemen kunnen komen.

Het probleem van ouders die hun kinderen niet aan kunnen ligt grotendeels aan hun eigen niet verwerkte verleden. De angst niet te deugen, het niet goed te doen. Bang voor de afwijzing van het kind wanneer ze echt bij hun standpunt blijven. Maar ook de angst voor de eigen kwetsbaarheid en de verdrongen emoties.

We willen ons goed voelen, vrolijk zijn, niet moeilijk doen, niet zeuren. Meedoen met de anderen. Maar door gevoelens te verdringen ontstaat er onrust. Onrust is erg vervelend om te ervaren dus ga je bezig zijn, steeds iets doen. Het is moeilijk te ontspannen. Kinderen voelen waar jij mee zit. Ze hebben er geen woorden voor, ze weten het. Wanneer kinderen dus met gevoelens zitten waarvan ze voelen dat dit verboden gebied is voor de ouder moet het kind dat ook maar verdoezelen. Dat geeft onrust. Verdringen is meestal de oorzaak van ONRUST.

Kinderen die onrustig zijn kunnen niet stilzitten, zich niet concentreren, vragen negatieve aandacht. Er is iets aan de hand maar niemand praat er met hen over. Om als ouder echt met je kind te kunnen praten moet je durven te luisteren, ook wanneer dat niet leuk is.

Deze meestal onbewuste patronen dienen bewust gemaakt te worden zodat ouders vanuit hun eigen kracht met hun kinderen kunnen communiceren. Maar al te vaak voelen ouders zich machteloos. Dan wordt er geschreeuwd, geslagen, gemanipuleerd etc. Maar dat blijkt niet te helpen. De gezinssituatie gaat van kwaad tot erger.

Ouders van kinderen verbazen zich dan over het gedrag van hun kind. Het kind mankeert iets. Hoe kan het dat zij zoín kind hebben? Het eigen gedrag wordt nogal eens buiten beschouwing gelaten. Ik sprak een moeder die vertelde dat wanneer haar dochtertje van vier haar zin niet kreeg en boos was, ze haar moeder in de kuit beet. Ze had drie kinderen, allen met grensoverschrijdend gedrag. De moeder ging werken in de avonduren om de dagelijkse situatie te ontvluchten.

Veel kinderen met ADHD vertonen ook grensoverschrijdend gedrag. Blijkbaar is er meer aan de hand dan alleen ADHD. De tendens tegenwoordig om elk mens dat hyperactief is te diagnosticeren als ADHD er lijkt mij te simpel, het is toch bedroevend dat kinderen, net als volwassenen overigens, meteen aan de pillen worden gezet zonder dat er naar de oorzaak van de problematiek wordt gekeken.
Interessant is het volgende artikel: http://www.ggznieuws.nl/home/amerikaanse-neuroloog-trekt-conclusie-adhd-bestaat-niet-geen-aandoening-maar-een-reeks-symptomen/

Mijn ervaring in de praktijk is dat er veelal sprake is van een onbewust interactie -probleem tussen ouders en kind.

Hoe is het mogelijk dat een ouder toestaat dat hun kind thuis de baas is? Dat een kind thuis de sfeer bepaalt?

Dit probleem onderzoeken en uitwerken is moeilijker dan medicijnen voorschrijven en vraagt van de ouders om eerlijk te zijn over eigen gevoelens en patronen. Dit roept de nodige weerstand op bij ouders omdat men eigenlijk heel bang is voor datgene wat boven zal komen drijven. Meestal iets uit het eigen verleden.

De afgelopen 15 jaar heb ik zowel volwassenen en kinderen behandeld met deze problematiek. Telkens bleek dat de innerlijke onrust veroorzaakt werd door het verdringen van gevoelens. Een onbewuste angst die de cliŽnt parten speelt. Wanneer duidelijkheid is ontstaan over het innerlijke conflict verdwijnt de onrust. De cliŽnt voelt zich meer op zijn gemak. Een voorbeeld:

ADHD
Een jongetje van 10 komt in therapie, diagnose ADHD, slikt Ritalin. Zijn ouders hebben ernstige problemen, komen ook in therapie. De vader kan niet stilzitten, kan niet tegen lawaai, iedereen moet rekening met hem houden, zo niet dan kan hij onredelijk uitbarsten van woede en de meest vernederende dingen zeggen tegen kinderen en zijn vrouw. De vader heeft geen contact met zijn gevoelens, hij voelt niets zegt hij. Geen emoties. Het kind voelt zich waardeloos, wordt vernederd. Maar dit moet ook worden verdrongen net zoals de vader zijn emoties heeft verdrongen. Dan komt de onrust, onrust en angst zijn heel vervelend om te voelen dus ga je afleiding zoeken, heel veel doen zodat je de onrust niet voelt.

De relatie met je kind is geen toevallige, de binding tussen ouder en kind is vaak een zeer diep liggende band die veel te vaak onbewust blijft. Heel vaak zie ik dat er een wederzijdse afhankelijkheid bestaat die beklemmend werkt op beiden. Het kind wil goedkeuring van de ouder en de ouder ook van het kind. Vanuit deze afhankelijkheid wordt het spel der macht en machteloosheid gespeeld. Wanneer de ouder inzicht krijgt in zijn eigen patronen hieromtrent kan hij zichzelf en zijn kind helpen deze afhankelijkheid los te maken en een volwassen relatie aangaan met zijn kinderen. Dan ervaar je pas hoe bijzonder deze relatie eigenlijk is.

De angst die ouders weerhoudt om naar de rol te kijken die zij spelen in de opvoeding is de angst om een slechte ouder te zijn. Wanneer zij slecht zijn, fouten maken stort ergens een wereld in, raken zij hun houvast kwijt, dat waarvan ze dachten dat het goed was. Dan voelen ze zich waardeloos.

Dit doen we niet expres, veelal zitten we vast in oude gedragspatronen overgeleverd door onze ouders en maatschappij. Ons daar bewust van maken is wat we onze kinderen kunnen geven zodat ze kunnen worden wie zij willen zijn.
Info Kindertherapie
Een kind krijgen is een spannende, en verwachtingsvolle gebeurtenis. Je hoopt dat alles goed gaat en bent in blijde verwachting. Wanneer dan de baby er is komen ook de zorgen. Heel vaak gaat het zijn gangetje maar soms blijkt ook dat het opvoeden toch moeilijker is dan je had gedacht. Een postnatale depressie, een huilbaby, krampjes. Misschien verandert er iets in de relatie met je partner.

Wanneer het kind ouder wordt en meer een eigen wil krijgt komen ouders voor het volgende dilemma te staan. Waar liggen de grenzen. Op TV zijn er diverse programmaís waarin duidelijk wordt dat ouders daar ernstig mee in de problemen kunnen komen.

Het probleem van ouders die hun kinderen niet aan kunnen ligt grotendeels aan hun eigen niet verwerkte verleden. De angst niet te deugen, het niet goed te doen. Bang voor de afwijzing van het kind wanneer ze echt bij hun standpunt blijven. Maar ook de angst voor de eigen kwetsbaarheid en de verdrongen emoties.

We willen ons goed voelen, vrolijk zijn, niet moeilijk doen, niet zeuren. Meedoen met de anderen. Maar door gevoelens te verdringen ontstaat er onrust. Onrust is erg vervelend om te ervaren dus ga je bezig zijn, steeds iets doen. Het is moeilijk te ontspannen. Kinderen voelen waar jij mee zit. Ze hebben er geen woorden voor, ze weten het. Wanneer kinderen dus met gevoelens zitten waarvan ze voelen dat dit verboden gebied is voor de ouder moet het kind dat ook maar verdoezelen. Dat geeft onrust. Verdringen is meestal de oorzaak van ONRUST.

Kinderen die onrustig zijn kunnen niet stilzitten, zich niet concentreren, vragen negatieve aandacht. Er is iets aan de hand maar niemand praat er met hen over. Om als ouder echt met je kind te kunnen praten moet je durven te luisteren, ook wanneer dat niet leuk is.

Deze meestal onbewuste patronen dienen bewust gemaakt te worden zodat ouders vanuit hun eigen kracht met hun kinderen kunnen communiceren. Maar al te vaak voelen ouders zich machteloos. Dan wordt er geschreeuwd, geslagen, gemanipuleerd etc. Maar dat blijkt niet te helpen. De gezinssituatie gaat van kwaad tot erger.

Ouders van kinderen verbazen zich dan over het gedrag van hun kind. Het kind mankeert iets. Hoe kan het dat zij zoín kind hebben? Het eigen gedrag wordt nogal eens buiten beschouwing gelaten. Ik sprak een moeder die vertelde dat wanneer haar dochtertje van vier haar zin niet kreeg en boos was, ze haar moeder in de kuit beet. Ze had drie kinderen, allen met grensoverschrijdend gedrag. De moeder ging werken in de avonduren om de dagelijkse situatie te ontvluchten.

Veel kinderen met ADHD vertonen ook grensoverschrijdend gedrag. Blijkbaar is er meer aan de hand dan alleen ADHD. De tendens tegenwoordig om elk mens dat hyperactief is te diagnosticeren als ADHD er lijkt mij te simpel, het is toch bedroevend dat kinderen, net als volwassenen overigens, meteen aan de pillen worden gezet zonder dat er naar de oorzaak van de problematiek wordt gekeken.
Interessant is het volgende artikel: http://www.ggznieuws.nl/home/amerikaanse-neuroloog-trekt-conclusie-adhd-bestaat-niet-geen-aandoening-maar-een-reeks-symptomen/

Mijn ervaring in de praktijk is dat er veelal sprake is van een onbewust interactie -probleem tussen ouders en kind.

Hoe is het mogelijk dat een ouder toestaat dat hun kind thuis de baas is? Dat een kind thuis de sfeer bepaalt?

Dit probleem onderzoeken en uitwerken is moeilijker dan medicijnen voorschrijven en vraagt van de ouders om eerlijk te zijn over eigen gevoelens en patronen. Dit roept de nodige weerstand op bij ouders omdat men eigenlijk heel bang is voor datgene wat boven zal komen drijven. Meestal iets uit het eigen verleden.

De afgelopen 15 jaar heb ik zowel volwassenen en kinderen behandeld met deze problematiek. Telkens bleek dat de innerlijke onrust veroorzaakt werd door het verdringen van gevoelens. Een onbewuste angst die de cliŽnt parten speelt. Wanneer duidelijkheid is ontstaan over het innerlijke conflict verdwijnt de onrust. De cliŽnt voelt zich meer op zijn gemak. Een voorbeeld:

ADHD
Een jongetje van 10 komt in therapie, diagnose ADHD, slikt Ritalin. Zijn ouders hebben ernstige problemen, komen ook in therapie. De vader kan niet stilzitten, kan niet tegen lawaai, iedereen moet rekening met hem houden, zo niet dan kan hij onredelijk uitbarsten van woede en de meest vernederende dingen zeggen tegen kinderen en zijn vrouw. De vader heeft geen contact met zijn gevoelens, hij voelt niets zegt hij. Geen emoties. Het kind voelt zich waardeloos, wordt vernederd. Maar dit moet ook worden verdrongen net zoals de vader zijn emoties heeft verdrongen. Dan komt de onrust, onrust en angst zijn heel vervelend om te voelen dus ga je afleiding zoeken, heel veel doen zodat je de onrust niet voelt.

De relatie met je kind is geen toevallige, de binding tussen ouder en kind is vaak een zeer diep liggende band die veel te vaak onbewust blijft. Heel vaak zie ik dat er een wederzijdse afhankelijkheid bestaat die beklemmend werkt op beiden. Het kind wil goedkeuring van de ouder en de ouder ook van het kind. Vanuit deze afhankelijkheid wordt het spel der macht en machteloosheid gespeeld. Wanneer de ouder inzicht krijgt in zijn eigen patronen hieromtrent kan hij zichzelf en zijn kind helpen deze afhankelijkheid los te maken en een volwassen relatie aangaan met zijn kinderen. Dan ervaar je pas hoe bijzonder deze relatie eigenlijk is.

De angst die ouders weerhoudt om naar de rol te kijken die zij spelen in de opvoeding is de angst om een slechte ouder te zijn. Wanneer zij slecht zijn, fouten maken stort ergens een wereld in, raken zij hun houvast kwijt, dat waarvan ze dachten dat het goed was. Dan voelen ze zich waardeloos.

Dit doen we niet expres, veelal zitten we vast in oude gedragspatronen overgeleverd door onze ouders en maatschappij. Ons daar bewust van maken is wat we onze kinderen kunnen geven zodat ze kunnen worden wie zij willen zijn.
Info Kindertherapie

“We accept the love we think we deserve. (S. Chbosky)”